Opvoeden vanuit een nieuw perspectief

De Maya’s zagen de tijd, in tegenstelling tot wij Westerlingen, als een cyclus. Het nu is verbonden met het verleden en vanuit het nu wordt de toekomst bepaald. Dit is een heel ander perspectief dan de Westerse tijd die lineair kijkt: gisteren is geweest, vandaag is vandaag en morgen is de toekomst. In deze blog ga ik in op wat het verschil van deze kijk op de tijd is voor het gezin, de opvoeding en onze kinderen. We staan aan de vooravond van een nieuwe 13-jarige cyclus en meer dan ooit worden wij, volwassenen, opgeroepen tot het innemen van een nieuw perspectief. Kinderen weten dat het alleen om het NU draait, dat we ons hartsverlangen mogen volgen en dat dan alles mogelijk is!

Systemen

Afgelopen week heb ik afscheid als docent in het onderwijs genomen. Ik ervaar dat ik daar niet meer op mijn plek ben. Het onderwijs is voor mij teveel gericht op de cognitieve ontwikkeling, op prestaties, denkt te traditioneel en kadert vanuit de methodes teveel in. Kinderen zijn wijze zielen die vanuit gelijkwaardigheid benadert willen worden. Die wanneer ze voor vol aangezien worden èn uitgedaagd worden op hun innerlijke motivatie op zullen bloeien tot autonome en krachtige volwassenen. Hiervoor is het nodig dat wij durven loslaten. Dat we minder vanuit het perspectief van de feiten, van cijfers en overzichten, maar meer vanuit het perspectief van het voelen durven te gaan handelen.

Voelen

Kinderen zijn meesters in voelen. Ze staan direct in verbinding met de onderstroom die er is bij ouders of leerkrachten. Wanneer jij als volwassene onbewust onzekerheid uitzendt, spiegelen ze dit in de vorm van gedrag waarbij ze de grenzen opzoeken of zelf onzeker gedrag laten zien. Als jij onverwerkte boosheid met je meedraagt, zie je dit in je kind terug door explosief gedrag. Wanneer jij angst hebt om knopen door te hakken en stuurman van je eigen leven te worden, zie je bij je kind twijfelachtig gedrag. Enz. Vanuit het perspectief van de feiten, zien we onze kinderen als lastig en vervelend. We ondernemen actie en kloppen aan bij de huisarts of gemeente. Er moet hulp komen want er moet wat aan het probleemgedrag gedaan worden. En zo komt je kind bij een coach, hulpverleningsinstantie of psycholoog die met hem of haar vooral gaat werken aan wat niet goed gaat. Dit kan mooi en helpend zijn, maar wanneer ouders niet mee worden genomen in dit traject, kan het kind ook indirect oppikken: ‘Ik ben niet goed genoeg. Het ligt aan mij, ik moet veranderen’.

Anders kijken en denken, leidt tot nieuw gedrag

Daar waar onze kinderen nog zo stevig in verbinding met hun gevoelswereld staan, worden wij, volwassenen, opgeroepen deze verbinding in onszelf te herstellen. Wij kunnen hierin van onze kinderen leren! Meer doen van hetzelfde, leidt tot hetzelfde! … staken voor meer geld in het onderwijs is… meer van hetzelfde en lost het probleem niet op. Hulp zoeken die op de voor jou bekende en vertrouwde psychologische/mentale manier werkt, is meer van hetzelfde en maakt dat je niet bij de oorsprong komt. Medicijnen innemen, kan ondersteunend werken en helpend zijn, mits je daarnaast ook ‘naar binnen gaat’ en je gevoelswereld onderzoekt. De mindset van deze tijd is gericht op hard werken, dóórgaan en niet zeuren. Gaan voor een mooier huis, duurdere auto of verre reis. We vergeten vaak in het nu te ervaren wat er is. Liever ertegen vechten of ervoor vluchten, dan contact maken met die angst of eenzaamheid. Liever rationaliseren of verklaren en hierdoor ‘in ons hoofd’ blijven leven, dan voelen of leven vanuit 100% acceptatie. We geloven dat de wereld maakbaar is. Facebook staat vol gelukkige foto’s, de jeugd van deze tijd maakt de ene na de andere ‘perfecte’ selfie en nare gevoelens drukken we toch echt liever weg.

De illusie van de perfecte opvoeding

De Maya’s wisten als geen ander dat licht- en donker, angst en liefde, voor- en tegenspoed en blijdschap en verdriet bij elkaar horen. Door te durven gaan voelen, komen we meer in het midden van deze polariteiten te staan. Volledige balans zullen we nooit ervaren. Fijne èn nare gevoelens horen immers bij het leven. Wel kunnen we vanuit meer overgave voor wat er is, meer integer en verbonden met het nu in het leven komen staan. Vanuit het Maya (ziels)perspectief weten we dat de komende 13 jaar het belang van voelen verder uitgedaagd wordt. Ouders worden opgeroepen integer te leven:
· boos te zijn als ze boos zijn,
· te huilen als ze verdriet voelen,
· te benoemen dat ze geïrriteerd zijn wanneer hun kind hen uitdaagt
· in heldere kindertaal, dat is afgestemd op het ontwikkelingsniveau van hun kind, aan te geven wat ze voelen en daarnaar te handelen.

Des te congruenter ouders leven, hoe makkelijker hun kind blijft leven vanuit flow en overgave. Zo blijft hij in verbinding met zijn gevoelsstroom. ‘Toe maar, huil maar’, hoort hij dan in plaats van: ‘Nu is het klaar, stop ermee’. Of: ‘Je bent teleurgesteld/boos/moe he?, dat begrijp ik’, in plaats van: ‘Doe niet zo boos, dit is afgelopen nu’.

Als ouder vraagt het je om je eigen, onbewuste overtuigingen te onderzoeken. Mag je van jezelf fouten maken? Of zit daar angst op? Hoe sta je in contact met je partner? Leun je op hem of haar? Delen jullie de diepste gevoelens? Mogen jullie ruzie maken? Mag er onenigheid zijn? Hoe sta je in contact met je omgeving? Durf je hulp te vragen? Weten je vrienden dat je sommige dingen lastig vindt in de opvoeding? Of… schaam je je? Voel je je schuldig? En hou je je, vanuit een poging om die lastige emoties maar niet te hoeven voelen, liever stil… en doe je het alleen.

Eén van mijn eigen onbewuste overtuigingen die ik door de komst van onze kinderen mocht doorknippen was de overtuiging: ‘Ik doe het perfect’. Ik was immers leerkracht en wist hoe met kinderen om te gaan… De spiegel die ik voorgeschoteld kreeg, was verre van perfect. Gebroken nachten, oververmoeidheid, stress en overleven waren het gevolg. Totdat ik in de spiegel durfde te kijken, mijn eigen aandeel en tekorten durfde te erkennen en de onzekerheid, angst en schuld durfde te voelen. Ik was niet perfect en hoefde dat ook niet te zijn. Toen ik dit met mijn kinderen ging delen, bleken ze enorm vergevingsgezind en bracht dit ruimte, zowel bij hen als bij mezelf.

Een kwestie van perspectief

We gaan nog een laagje dieper. Vanuit het perspectief van het voelen, mag alles er zijn. Bestaat er geen goed of fout. Alleen ervaren en overgave. Vanuit het perspectief van de ziel, bestaat er geen toeval. Je kind is niet voor niets in deze tijd, op deze plek, bij jou, nu, gekomen. Je leest niet voor niets nu deze blog. Je ontmoet niet voor niets een nieuwe collega of krijgt die nieuwe buurman. We zijn in eenheid allemaal verbonden met elkaar. Onvoorwaardelijke liefde is de kern waaruit we bestaan. Het leven is leidend en wil niets liever dan dat we dit in onszelf gaan ont-wikkelen.

Hoe? Door onze ervaringen in het nu. Door onze ego die deze ervaringen aantrekt. Èn onze vrije wil in hoe we hiermee omgaan. Wil je meer van hetzelfde? Ga dan door op de manier die je gewend bent. Wil je een meer liefdevol bestaan en gelukkiger toekomst? Verander je mindset en stap van de gebaande paden af. Ga de weg van je hoofd en hart. Leer te ontvangen, achterover te leunen en te genieten. Ontdek de boodschap van je emoties en word stuurman van je eigen leven. Pas je overtuigingen aan en creëer de toekomst die in lijn is met je zielsmissie. Het NU wijst je de weg. Je kind zal je er dankbaar voor zijn.

Sandra Bolte,
Therapeut en coach Puur Therapie & Coaching
Auteur en ontwikkelaar Tzolkind